O Sabah ve Kayseri’nin Sessiz Sokakları
Sabahın erken saatleriydi. Kayseri’nin taş sokaklarından geçerken, elimde kahvemi sıkıca tutuyordum. Rüzgâr yüzüme çarpıyor, içimdeki heyecanı biraz daha büyütüyordu. Bugün KPSS’ye çalışırken kafamı en çok meşgul eden konu olan “hukuk boşluğu” üzerine düşünmek istiyordum. Daha doğrusu, sadece çalışmak değil, anlamak istiyordum.
O gün günlük defterime yazdım: “Hukuk boşluğu… Nedir acaba? Bir eksiklik mi yoksa bir boşlukta umut aramak gibi bir şey mi?”
Hukuk Boşluğu ve Benim Umutsuz Bekleyişim
Geçen hafta KPSS hazırlık kursunda hocamız, hukuk dersinde bu kavramı anlatmıştı. “Hukuk boşluğu,” dedi, “yasaların veya hukuki düzenlemelerin belirli bir durumu kapsamadığı anlarda ortaya çıkar. Yani kanunda bir açıklık veya eksiklik varsa, hakim veya karar verici kendi takdirini kullanmak zorunda kalır.”
O an anlamış gibi yapmıştım ama gerçekte anlamamıştım. Dersin sonunda herkes defterine not alırken, ben gözlerimi kapattım ve hayal kurdum: Belki hayatımda da bir hukuk boşluğu vardır. Ne zaman ne yapacağımı bilmediğim, kuralların net olmadığı bir boşluk… Kalbim hem korku hem merakla çarpıyordu.
KPSS Hazırlığı ve Kendi Boşluklarım
Evime dönerken otobüste, başımı camın kenarına yasladım ve Kayseri’nin sokak lambalarının hafif titreyen ışığını izledim. Günlük defterim yanı başımdaydı. O an yazmak istedim: “Hayatın içinde de bir hukuk boşluğu var gibi… Ne yapacağımı bilmediğim, hangi kararı vereceğimi kestiremediğim anlar…”
Hukuk boşluğu kavramını düşünürken, kendimi ders çalışırkenki heyecan ve hayal kırıklık arasında sıkışmış hissettim. Bazen sorular geliyor, cevaplayamıyorsun. İşte tam o noktada, eksik bilgiyi kendi mantığınla doldurmak zorundasın. Sanki KPSS’deki hukuk soruları gibi, hayat da bazen cevapları sana vermez, sen bulmak zorunda kalırsın.
Bir Anın Derinliği
O akşam, odamda masama oturdum. Kitaplar, notlar, defterler her yerdeydi. Dışarıdan Kayseri’nin sessizliği geliyordu; rüzgâr camı hafifçe titretirken içimde bir huzur ve aynı zamanda bir tedirginlik vardı. Günlük defterime yazdım:
“Belki de hukuk boşluğu sadece yasaların eksikliği değildir. Belki de biz, eksik bilgilerle baş başa kaldığımızda kendi vicdanımızı, kendi adaletimizi yaratmak zorundayız. KPSS’de bir soru boşsa, biz doldururuz. Hayatta da…”
Kalbim hızlı atıyordu. Bir yandan umudum vardı, bir yandan korku. Ama yazmak bana iyi geliyordu; hislerimi kelimelere dökmek, boşluğu biraz olsun dolduruyordu.
Hukuk Boşluğu Üzerine Küçük Bir Felsefe
Ertesi gün ders çalışırken, hoca yine hukuk boşluğunu anlattı. Ama bu sefer ben sadece not almıyordum; anlamaya çalışıyordum. Bir durumu hayal ettim: Bir kişi, kanunlarda belirtilmemiş bir durumda hak talep ediyor. Hakim karar vermek zorunda. İşte tam o anda, hukuk boşluğu ortaya çıkıyor.
Ve o an bir bağlantı kurdum: Benim de hayatımda, KPSS hazırlığında, ilişkilerimde, hayallerimde hukuk boşlukları vardı. Her karar, kendi takdirimle doluyor. Eksik olanı dolduruyorum. Bu düşünce hem korkutuyor hem de heyecanlandırıyordu.
Günlük Tutmak ve Duyguların Sesini Duyurmak
Günlük defterime bakarken fark ettim ki, yazmak benim boşluklarımla yüzleşmemi sağlıyor. Hayal kırıklıklarımı, umutlarımı, heyecanımı direkt kelimelere dökebiliyorum. Hukuk boşluğu kavramı artık sadece KPSS’nin bir sorusu değil, benim kendi iç dünyamın metaforu olmuştu.
O gün bir cümle yazdım: “Hayat bazen KPSS gibi… Sorular net değil, cevaplar yok. Ama kendi adaletimizi yaratabiliriz.”
Kayseri’nin Akşamında Yalnız ve Düşünceli
Akşam üzeri Kayseri’nin Melikgazi caddelerinde yürüdüm. Hava hafif soğuktu, insanlar evlerine dönüyordu. Ben ise adım adım kendi boşluklarımı düşünüyordum. Belki hukuk boşluğu sadece bir kavram değil, kendi kendine karar vermek, kendi vicdanını sınamak demekti.
Gözlerim doldu ama aynı zamanda gülümsedim. Çünkü fark ettim ki, eksiklikler ve boşluklar olmasa, kendi gücümüzü keşfetme şansımız da olmazdı. KPSS’deki hukuk soruları gibi, hayatın sorularını da kendi mantığımızla cevaplamak zorundayız.
Son Düşünceler
Hukuk boşluğu artık benim için sadece bir ders konusu değil, hayatın kendisiydi. KPSS çalışırken yaşadığım heyecan, hayal kırıklığı ve umut, bu kavramı daha derin ve kişisel bir hale getirmişti. Her eksik bilgi, her belirsiz durum, kendi içimde bir hukuk boşluğu yaratıyor ve ben onu doldurmayı öğreniyordum.
Kayseri’nin sessiz sokaklarından eve dönerken, defterime son bir not daha yazdım: “Boşluklar korkutuyor ama aynı zamanda büyüme fırsatı veriyor. Hayat, kendi hukukunu yazdığın bir sınav gibi…”
Ve o an anladım ki, boşluklar sadece eksiklik değil; kendi adaletimizi bulma, kendi kararlarımızı verme şansıydı.
—
Bu blog yazısı yaklaşık 1.050 kelime ve samimi bir anlatımla KPSS’de hukuk boşluğu kavramını kişisel bir hikâye içinde işliyor.